Dema dilê te bibije
Bi bihna nanê diya xwe û a kevnare bigire
Sêncên bîranînan derbas bike
Helbestekê binivîsêne
Û li rojaneyên sibiha biweşîne
Ji bo ku hinek li bendêne
Bi teḧliya qeḧwa sar re vexun
Xemgînî û evîn û dîroka sergonbûna xwe binivîsîne
Ya ku bayê li ser lodika çiyê belav kirî
Ya di hinavê xwe de
Weke incîla di destê rahiban de bineqşîne
Ku zingilê dêrê bihejîne
Weke mîrekî serleşker
Bi tac û şal û şapik xwe bixemlîne
Ku çawa çem ê Aras derbas dike
Û ber bi warê bav û bapîran ve diçe
Û wisa Nîl û Anatolya
Li ser Werîsê hêviyan ve
Li poşmaniyên kûr xemgîn nebe
Ji xwe ne pirse tu kiye û bi kur de diçî
Dibe hatibe jibîrkirin dema ku bi saxî ew veşartin
Ji nan û xaniyê diya xwe bigere ku weke dilê min bûne kavil û şîv û war ji biyaniyan re
Mûstafa Alhussin
عندما تشتهي أمسك العتيق
مع رائحة خبز أمك
إقتحم سياج ذاكرتك
واكتب قصيدة
ودونها على الجرائد الصباحية
هناك من ينتظرها
مع مرارة فنجان القهوة الباردة
اكتب حزنك
وتاريخك المنفي
عن عشقك الذي أخذت الرياح
إلى قمة الجبل
نثرها الهوى
طرز ما في داخلك
كإنجيل في يد الرهبان
يدمن أجراس الكنائس
زين كأمير على
رأس الجيش يتبعه
الفرسان في رتل طويل
مشبع الإيقاع
بتاج القنقل الذهبي
مع أبهة الملابس
الخفتان الحريري
المنقش بالفضة
وهنا يقطع نهر اراس الأسطوري
نحو حدود الأسلاف
ونهر النيل والأناضول
على متن حبل الأمل
لا تحزن على الندم العميق
لا تسأل نفسك من أنا
وإلى أين أنا ذاهب
ربما انتسى أين دفنو
وهم أحياء
ضع عن خبز أمك
ودارك المهجور كقلبي
أصبح مسكنا
وعشاء الغربيب
Mustafa Alhussin